High Altitude Pumonary Edema

Hoogtelongoedeem

Last published: Zondag, 22 Oktober 2017

In 2008 is er een publicatie verschenen in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde mede van de hand van een van de redactieleden, met als titel:

Ernstige en soms fatale gevolgen van hoogtelongoedeem

R.R.Berendsen, J.H.B.M.Willems, F.H.Bosch, R.Hulsebosch en B.Kayser

Berendsen et al. beschrijven in het NTvG van 20 december 2008 drie vrouwen van 25, 34 en 22 jaar die hoogtelongoedeem ontwikkelen. Bij 2 van hen was de ziekte fataal. Symptomen zijn: dyspneu in rust, hoesten, verminderde inspanningstolerantie en toegenomen mucusproductie in de luchtwegen. Preventie is belangrijk en daarnaast is het goed om noodmedicatie paraat te hebben: acetazolamide, nifedipine en corticosterosteroïden. Voorwaarde is dat de reisleider en de betrokkenen het gebruik daarvan kennen.

Lees het artikel hier.

Hieronder volgen de inleiding en het engelse abstract.

Inleiding

Dames en Heren, Als gezonde personen zich snel naar een hoogte boven 3500 m boven de zeespiegel begeven, kan zich zogenaamd hoogtelongoedeem (‘high-altitude pulmonary edema’) ontwikkelen. Dat is een potentieel dodelijke vorm van hoogteziekte. Naast hoogte is individuele gevoeligheid een belangrijke risicofactor. Kenmerkend is het beeld van toenemende kortademigheid in rust, tachycardie, geringe stijging van de lichaamstemperatuur tot boven 37,5°C, droge, in een later stadium productieve hoest en centrale cyanose. De diagnose kan men stellen als er tenminste 2 van de volgende 4 symptomen worden gevonden: dyspneu in rust, hoesten, verminderde inspanningstolerantie en verhoogde mucusproductie in de luchtwegen; tevens dienen tenminste 2 van de volgende 4 klinische verschijnselen bij lichamelijk onderzoek te worden aangetroffen: crepitaties of piepen over tenminste één longveld, centrale cyanose, tachypneu en tachycardie.
In deze les beschrijven wij de casussen van 3 vrouwen die hoogtelongoedeem kregen tijdens een vakantie op grote hoogte. Berendsen et al. Ernstige en soms fatale gevolgen van hoogtelongoedeem. Ned Tijdschr Geneeskd. 2008 Dec 20;152(51):2758-62

Abstract
Serious and sometimes fatal consequences of high-altitude pulmonary oedema. – Three women aged 25, 34 and 22 years respectively, experienced high-altitude pulmonary oedema during a climbing holiday. The first patient presented with complaints arising from a fast ascent to high altitude and was treated with acetazolamide and rapid descent. She recovered without any complications. The second patient developed symptoms during the night, which
were not recognized as high-altitude pulmonary oedema. The next morning she died while being transported down on a stretcher without having received any medication or oxygen. The third case was not a specific presentation of high-altitude pulmonary oedema but autopsy revealed pulmonary oedema. This woman had already been higher up on the mountain before she developed complications. The cases illustrate the seriousness of this avoidable form of high altitude illness. The current Dutch national guidelines advise against the use of medication by lay people. A revision is warranted: travellers to high altitude should be encouraged to carry acetazolamide, nifedipine and corticosteroids on the trip. Travel guides ought to be trained to use these drugs. In addition climbing travellers should be encouraged to adopt appropriate preventive behaviour and to start descending as soon as signs of high-altitude pulmonary oedema develop. Ned Tijdschr Geneeskd. 2008;152:2758-62

Hoogtelongoedeem wordt onderverdeeld in 4 verschillende mate van ernst. In 1979 hebben Marticorena en Hultgren deze classificatie beschreven.

Download classificatie
hier.